Marijke-Ecuador-Honduras

Weer thuis...

2009-03-25T12:34:00.002-06:00

Sinds woensdag 18 maart heb ik weer voet op belgische bodem gezet na een vlotte reis via Miami en Madrid.
Alles lijkt hier als vanouds, al ben ik met gedachten en dromen nog steeds in Honduras. Aanpassen is niet nodig, maar veel bedenkingen heb ik wel. Wat een wereld van verschil! Vele dingen hier zijn echt wel beter geregeld, er is (ondanks de "crisis") niks tekort, we hebben alle gemak in leven en werken, we hebben het gewoonweg heel goed. Onze regering bakt er wel niks meer van, maar desondanks gaat alles, met iets minder zekerheden, gewoon door.
Wat ik wel heel erg mis zijn de hartelijke mensen die ik mocht ontmoeten, de gedrevenheid waarmee Solidaridad en Ecassef volharden in hun missie om de levensomstandigheden van Ecuadoranen en Honduresen te verbeteren, de blijheid met elke klein succes daarin, de verbondenheid met de natuur en het ritme van leven daar. Ondanks de armoede is er in beide landen een zekere levenslust die wij mogen benijden!
Het werk ginder waar ik aan mocht meehelpen is nooit af, maar ik hoop het op de voet te volgen en te publiceren voor de geinteresseerden op deze blog.
Dit laat me nooit meer los, en als ik nog ooit de kans heb om weer naar midden- of zuidamerika af te reizen zal ik niet twijfelen! Het leven is te kort om dingen niet te doen waarvan je altijd droomde.
Nee, het was echt geen vakantie, maar een ervaring die alleen maar versterkt heeft wat ik altijd al wou weten en meemaken. Hetgeen ik heb willen doen daar is natuurlijk een druppel op een hete plaat, maar ik geloof nog altijd in de pannenkoek die je met enkele druppels al kan bakken!
Gelukkig heb ik twee toffe organisatie getroffen die er op een manier voor gaan waar ik me in kan vinden: ondersteunen, begeleiden en helpen in een mentaliteitsverandering die meer teweeg brengt dan "geven aan de arme landen". Er is nog een hele weg te gaan...
Dank aan iedereen die met interesse meegevolgd heeft, reacties geschreven heeft, gesteund heeft of persoonlijke mails gestuurd heeft.
Zijn er nog vragen of reacties? Je kan ze op mijn emailadres kwijt: marijkevare@hotmail.com

Marijke

Laatste werkweek in Guajiquiro

2009-03-15T21:31:00.007-06:00

Na een weekend feesten met de collega's van Solidaridad (etentje zelf gekookt en 's avonds gaan dansen bij de Mexicaan met live-music) vertrokken naar het westen. Had er geen zin in, weer nieuwe mensen leren kennen, en dat voor slechts een weekje. Ook het klimaat ginder is heel wat kouder, vooral 's nachts dan. Maar we werden aangenaam verrast door dona Alva, esposa van Francisko, medewerker van solidaridad. Een ruim huis in houtvlechtwerk met aarde bezet (zoals alle huizen daar), maar echt een fijne woning waar Francisko in één tel in de leefruimte een priveruimte timmerde met palen en plastic. Dona Alva heeft ons deze week verwend met allerlei typische gerechten, heel lekker en vooral veel!
We moesten dagelijks een kwartiertje stappen om in de cooperatieve van de vrouwengroep te geraken. Mooie omgeving, deed een beetje denken aan onze ardennen, met eenzelfde begroeiing of toch heel sterk gelijkend. In de werkplaats werken er 13 vrouwen, al dan niet allemaal van 8u tot 3u in de namiddag. Met zeer beperkte middelen maken ze er de mooiste lencacakeramiek die ik al tegenkwam. De vrouwen en hun families zijn originele indigenas, met alle gewoontes vandien: fluisteren, spreken met een hoog stemmetje, onopvallend gedrag, net of ze niet gezien mogen worden, maar werken kunnen ze wel.
Ze leerden ons enkele originele dingen te maken en dat lukte heel goed. Al werkend en al pratend kwamen we te weten welke noden er het hoogst zijn. Het moeilijkste is dat ze moeten opboksen tegen de concurrentie van een nabijgelegen cooperatieve die ook zeer mooie lenca maakt, maar deze vrouwengroep werkt al heel lang tegen een dagloon(tje) voor een italiaanse mevrouw die nog meer van zulke groepen leidt. Er zou niks mis mee zijn als ze niet het hele monopolie van de lencaverkoop in handen had. Zelfs de aankoop van materialen boycot ze zodat zij enkele contracten heeft lopen met leveranciers die alleen aan haar mogen verkopen. Indertijd is ze naar hier gekomen om zogezegd een studie te maken over de cultuur hier, maar ze zag een gat in de markt en op dit ogenblik is de hele inlandse verkoop en ook alle export van lencakeramiek in haar (commerciele) handen. Ze heeft zelfs een patent genomen op een aantal typische vormen en tekeningen. Dus als iemand anders ook zulke dingen maakt zijn ze strafbaar en hebben ze een proces aan hun been.
Dona Maria-Inez die onze vrouwengroep leidt heeft zelf ook voor de "italiaanse" gewerkt, maar is uit pure frustratie daar weggegaan. Voor 1000 stuks werd ze zo slecht betaald (zo'n 1,5 lempiras per stuk) en als je ziet hoeveel werk en vakmanschap er voor nodig is...
We gaan deze groep dus begeleiden met de steun van de provincie Limburg en de stad Hasselt voor de bouw van een nieuwe oven met afdak (anders kunnen ze in het regenseizoen niet bakken) en ook met de aankoop van materialen om te kunnen starten. Het verdere werk bestaat erin om middelen te vinden om het transport van de afgewerkte stukken te regelen. Deze streek is echt verafgelegen van de bereidbare wegen, er komt wel één keer per dag een bus. Privevervoer is er enorm duur omdat de chauffeurs buitensporige prijzen vragen. Tot nu toe werd er enkel op aanvraag in de buurt gewerkt en geleverd.
Ook de mentaliteit van deze groep is heel goed: 'geen werk, geen eten'! Ze werken nu tegen een belachelijke prijs per dag (30 Lempiras = iets meer dan een euro), maar aanvaarden deze dagprijs omdat ze in een beginfase staan. Dit loon moet omhoog, voor hetgeen ze maken moeten ze echt een hogere verloning krijgen...
Zelf heb ik ondertussen veel geleerd, net zoals een intense stage. Heb zelfs juweeltjes gemaakt, dona Inez heeft wel de tekeningen gemaakt omdat zij op de hoogte is van wat kan en wat niet. Ze bewaakt dan ook heel streng de typische vormen en tekeningen.
Gisteren ben ik in Tegus naar een souvenierwinkel geweest, en wat ze daar vragen voor Lenca-keramiek is dan om achterover te vallen : een eenvoudig juweeltje kost er 865 lempiras! Maar niet gekocht dus.
Met een sterk en goed gevoel afscheid genomen van de vrouwen daar, Maria gaat ze verder begeleiden in hun werk en de organisatie van de verkoop. Deze laatste week is zeker niet voor niks geweest.
Vandaag (zondag) zijn we met de familie Nunez-d'Hondt en enkele medewerkers van Solidaridad naar zee geweest op mijn kosten. Om te bedanken en om het komende afscheid te vieren. Warm was het water daar, en ondiep, je kon er niet in zwemmen. Maar wat zo typisch is hier: iedereen baadt hier in short en T-shirt! Je ziet hier weinig of geen badpak of zwembroek. En preuts....!
De vrouwen komen op het strand met al hun kinderen, de mannen gaan naar de bar om serveza te drinken en te kletsen. Maar de mannen van ons gezelschap bleven gelukkig wel bij ons vrouwen en de kinderen. Vis eten hoort er altijd bij, hij was heel lekker.
De dag vloog om, namiddag hebben we wel wat kunnen zwemmen omdat het hoog water was. Wat was dat lang geleden dat ik nog gezwommen had en wat deed het deugd..
De volgende dagen nog wat papierwerk voor het project afwerken, we gaan deze week niet meer naar de vrouwengroepen. Nu is het enkel nog aftellen naar de dag van de terugvlucht. Hehe, 't was me allemaal wat! Ben blij dat ik deze ervaringen heb mogen meemaken en heb kunnen meehelpen aan verbeteringen voor een aantal families hier. Maar het was zeker niet gemakkelijk en er blijft nog veel te doen. Van op afstand zal ik zeker de vorderingen blijven volgen en eventueel volgend jaar een nieuwe aanvraag voor subsidies doen voor dit project.
Het besluit schrijf ik wanneer ik terug thuis ben en alles een beetje bezonken is. Nu nog wat cadeautjes kopen en dan gauw naar huis. Hoop snel weer te kunnen wennen aan de 'luxe' van bij ons, heb er geen behoefte aan, maar wel om iedereen weer te zien. Tot gauw.

Zaterdag 7 maart - Afscheid van Reitoca

2009-03-06T20:28:00.006-06:00

Na een drukke week in Reitoca heb ik afscheid genomen van Doña Eloisa en Doña Segunda, de andere vrouwen hebben jammer genoeg afgehaakt van het project. Even dreigde het hele project in elkaar te stuiken, iets waar we 6 weken voor gewerkt hadden. Een werkplaats komt er evenwel toch nog, met oven en andere benodigdheden. De reden is dat de meeste vrouwen een terrein voor de oven en de werkplaats op eigen naam wilden krijgen zodat als er iets zou mislopen ze toch nog het geld van de verkoop van de grond zouden hebben. Maar op die manier werkt Solidaridad nu eenmaal niet, gelukkig maar. Het is gewoon een mentaliteit van hebben en krijgen die nog doorwerkt uit de tijd dat de 'arme mensen uit arme landen' alles kregen zonder er iets voor te moeten doen. Die tijd is gelukkig voorbij, maar de meeste mensen zijn in die nieuwe manier van denken en ontwikkelen nog niet meegegroeid. Gelukkig waren Eloisa en Segunda niet bang om de handen uit de mouwen te steken en ik ben er zeker van dat ze zullen slagen met de opvolging van coördinatrice Maria, mijn compañera van de laatste maanden. Het afscheid ginder was deugddoend, gisterenavond hebben we gevierd met kip en rijstschotel (na een hele week weer bonen met tortillas), met ook een beetje rum met jugo de naranja erbij!
Ik kreeg ook van olijven gemaakte zeep mee, ideaal tegen schilfertjes.
Dit weekend gaat er hier in Tegus een vorming door en ik ga er zorgen voor een avondmaal, ´t zal wel spagetti worden denk ik... Daarna gaan we met het hele equipe ergens dansen, ben benieuwd. ´t Is ook tijd dat we eens iets anders doen dan werken en nog eens werken...
Vanaf zondagmiddag vertrekken we alweer naar Guajiquiro (in het westen en dus weer naar de koude) om een beginnende groep vrouwen te gaan begeleiden in het maken, verkopen en verbeteren van hun Lenca-producten.
Volgende week meer nieuws, hopelijk krijg ik de foto´s van deze week er nog opgezet, anders is het weer wachten tot volgend weekend.
Ben begonnen met aftellen nu, verlang heel erg naar huis met de gewone mensen en gewone dingen.
Tot gauw dus, en blijf toch nog maar berichten sturen, kijk er erg naar uit!

Zondag 1 maart 2009

2009-03-01T18:34:00.003-06:00

Kort weekend, weinig tijd en niet echt veel nieuws.
Alles is ok en ik begin erg uit te kijken naar de terugreis. Vanaf vandaag begin ik af te tellen!
Deze week heb ik bijna een schorpioen meegemalen met de mais, ze kroop zomaar op de muur van de keuken van dona Eloisa. En waar er eentje zit zitten er meer... brrrr, gelukkig kwam dona Eloisa snel met een brandend stuk hout om het beest de weg af te snijden. Toch kijk ik 's avonds toch maar onder en naast mijn bed of er geen meer op de loer ligt.
Geen of weinig foto's ook deze week, ik hoop volgende week weer wat (letterlijk) zicht op de zaak te kunnen weergeven.
Tot vrijdag of zaterdag.

El occidente - zondag 22 februari 2009

2009-02-22T13:51:00.008-06:00

Dat waren me twee bewogen weken! Eindelijk terug in Tegus.
Gelukkig was de koudegolf daar in het westen net voorbij toen we in Cerro de Hule aankwamen. Onderweg moesten we wel overnachten in een soort parochiezaaltje omdat er geen vervoer meer was. 's Anderendaags vertrokken we al vroeg voor een voettocht van ongeveer 3u met al onze bagage. We hadden enkel een warme kop zwarte koffie gekregen. Gelukkig stopte er een auto die ons een lift aanbood tot over de helft van de afstand.
Ter plekke aangekomen maakten we kennis met enkele vrouwen. Onmiddellijk begonnen we met het opgraven van klei en het zoeken naar 'arena' (zand), hetgeen daar heel moeilijk te vinden is. Ik joeg me eigenlijk wat op. Wat wilden ze daar eigenlijk bereiken zonder materiaal? Er was ook geen werkmateriaal voorhanden zodat we met stokken en een machette (lang en scherp mes waarmee iedere man daar aan zijn riem rondloopt) zand en klei uit de grond moesten peuteren.
De klei moest gezuiverd, het zand gewassen en daarna gekneed tot een te verwerken massa.
Algauw zag ik dat de techniek die ze daar gebruiken helemaal anders was dan in het zuiden. Ook het resultaat is opmerkelijk anders (lees: primitiever en minder geperfectioneerd) en de vrouwen zijn vlug tevreden met het resultaat. We werkten op de stoep van het dorpsschooltje.
Om een of andere reden zijn de foto's van de eerste week verdwenen van mijn camera nadat ik geprobeerd had om de resolutie van de foto's hoger te zetten. Daarom vertel ik maar wat uitgebreider.
Pas 's avonds laat vertrokken we naar onze gastfamilie, een kwartiertje stappen vandaar. De omgeving is er heel mooi! Net de Ardennen, maar dan hoger en wijdser. Er valt nu wel weinig regen, toch is alles mooi groen en achter elke hoek van het landschap duikt weer een ander adembenemend panorama op. De school is hier nogniet begonnen, iedereen werkt er nu op de plantages om koffie te plukken (ook de kinderen vanaf een jaar of 8).
Ons gasthuis is een huisje uit leem (denk aan Bokrijk) zonder stenen vloer, maar gewoon met aangestampte aarde. De keuken is apart met een houtvuur en er is geen pila (wasplaats) maar gewoon een kraantje met een zelfgemaakt houten staketsel om de was en de afwas te kunnen doen. Varkens, honden, kippen en eenden lopen er vrij rond, alhoewel hier wel een kippenren gebouwd is waar ze 's avonds ingedreven worden. Armer dan arm dus. We kregen bonen en tortillas geserveerd als avondmaal en doodmoe kropen we in bed. Na 10 minuten schrok ik wel van een raar geluid, een beest was het zeker, maar welk? Ik lichtte m'n zaklamp op en wat bleek: een eend zat naast mijn bed achter wat planken te broeden op een 7-tal eieren! Iedereen stond onmiddellijk naast m'n bed, en lachen! Daar wen je wel aan zeiden ze, als ze hier niet kan broeden worden de eieren opgegeten door de honden of andere dieren.
De rest van de week werkten we elke dag van 's morgens vroeg tot zonsondergang. Bakken kon nog niet, de stukken drogen hier veel langzamer dan in het zuiden, het is hier ook ijskoud 's nachts zodat de slaapzakken die Solidaridad voor ons gekocht had goed van pas kwamen.
In het weekend ben ik naar Marcala gereisd, een stuk verder naar het westen. Een druk maar gezellig stadje waar alle bergbewoners hun inkopen komen doen. Heb er geslapen bij 2 Belgische meisjes (van 23) die er werken in een jongerenproject. Eén nachtje heb ik in een hotelletje geslapen maar van ellende en van lawaai weer terug naar de Belgische meisjes verhuisd. Maandagmorgen om 6u weer terug naar Cerro de Hule om van voor af aan weer te beginnen. De school is ondertussen gestart en de belangstelling voor, tijdens en na de lessen was enorm. Ik hou van kinderen, maar het stoorde echt en die kinderen waren niet te stuiten! Het was erg moeilijk om geconcentreerd te werken met zoveel afleiding. Ik was doodsbang dat ze het vele werk zouden omverlopen en dat alles voor niks geweest zou zijn. Heb dan ook even de "boeman" moeten spelen om ze duidelijk te maken tot waar ze mochten komen. Ze zijn echter geen regels gewoon en dachten dat het een spelletje was. De andere vrouwen gingen wel akkoord met m'n optreden, maar durfden zelf niet veel te zeggen. Vooral de jongens worden hier erg vrij gelaten en zelfs aangemoedigd om stoer te doen en vrouwen te domineren. In Ecuador waren de kinderen een stuk liever en vatbaarder voor redenen.
Eindelijk konden we maandagavond gaan stoken. Er was nergens een oven voorhanden, hier maken ze heel primitief een vuurtje en zetten de te bakken stukken erin. Eerst aanmaakhout en daarna denneschors om echt te stoken. Als je dan vraagt waarom juist denneschors weet niemand daarop een antwoord. Ik denk dat het een traditie is van generaties.
De stukken kwamen er zwartgeblakerd uit of met zwarte plekken. 'Ooohhhh, que onitos!' Maria en ik deelden die mening echter van geen kanten. We hebben dan wat kleinere stukken mee naar huis genomen en in het keukenvuur gebrand. Het resultaat was iets beter maar nog niet wat we beoogden. Jammer, daar moeten we proberen iets aan te doen. Dit werk valt me gewoon tegen hier, zal blij zijn om volgende week weer naar het zuiden te kunnen vertrekken.
Donderdag hebben we de hele dag op vervoer gewacht, maar hadden slechts een lift in de vooravond tot aan de parochiezaal. 's Anderendaags hadden we nog geen vervoer voor het bezoek dat we planden naar twee cooperatieven van vrouwen die ook keramiek maken en een weverij in eigen beheer hebben. We trokken dan maar met de bus naar Marcala om wat inkopen te doen. Daarna weer terug en verder naar het huis van Maria en Pedro waar ik bleef overnachten. Die avond hebben we van pure miserie veel gelachen en een heerlijke cocktail gemaakt van vers appelsiensap en een hele fles rum erbij. Gewoon lekker! Had m'n mp-3 speler aangekoppeld en samen hebben we geluisterd en gedansd op muziek van thuis! Hehehe, dat deed deugd!
Zaterdagmorgen kwamen Matilde en Cayetano me ophalen om alsnog een bezoek te brengen aan de cooperatieven (zie foto's) Het was een hele lange reis per auto, maar wel de moeite waard. Pas tegen half 9 's avonds waren we terug in Tegus, doodmoe...
Met wat ik nu gezien en geleerd heb ga ik morgen weer naar Reitoca om te kijken hoe we daar met de groep verder kunnen. Mijn verwachtingen zijn groot, en de tijd kort nu al snel. Kopen van grond, iemand vinden om een oven te bouwen, uitproberen van nieuwe klei (witte) en nieuwe modellen en versieringen. En natuurlijk ook: het enthousiasme erin houden!
Van Annie hoorde ik het droevige nieuws van Liesbeth Ribus en nog meerdere mensen die er nu niet meer zijn. Laat mij langs deze weg mijn medeleven betuigen, ook al is het van ver weg...
De krokusvakantie is zeker alweer voorbij? Hopelijk heeft de rust jullie allemaal deugd gedaan.
Bedankt ook alweer voor de reacties, ben altijd weer blij om via deze weg wat nieuws te horen uit Belgie. Ik begin stilaan af te tellen, maar eerst nog heel wat te doen hier.
Tot volgende week of nog later(weet nog niet hoelang ik deze keer wegblijf...)

Zaterdag 7 februari 2009

2009-02-07T11:17:00.004-06:00

Vertrek nu naar het westen, maar het zou weleens 2 weken kunnen worden omwille van de afstand. Sjaal en muts en warme sokken zitten in m'n mochilla (rugzak).Tot dan, hopelijk gaat thuis ook alles goed...
Ahora soy muy nerviosa de salir al occidente, y hago mucho falta a todos en Belgica. Abrazos fuertos!

Donderdag 5 februari 2009

2009-02-05T16:23:00.011-06:00

Na 10 dagen hard werken ben ik terug in Tegucigalpa, echt hard werken, van 's morgens 9u tot 's avonds half 7. Daarvoor moet er nog gewassen, gekookt en te voet naar de werkplaats gegaan worden. Maar iedereen van de vrouwen was practisch elke dag aanwezig. Vooral het kleidelven, het zuiveren, het mengen met zand en kneden, kortom het voorbereiden van de klei is een "trabajo muy duro".
Alles, maar dan ook alles, wordt hier met de hand gedaan, en met zeer primitieve middelen. Maar de stukken die op het laatst uit de oven komen zijn wel echt de moeite waard. Sommige vrouwen kunnen al beter modeleren dan anderen (zoals ik ook dan...) en anderen kunnen het helemaal niet maar helpen bij het poelieren en afwerken.
Zondag zijn we dan met de auto van Cayetano naar de markt in Curaren geweest om er onze waar te verkopen. Na zo'n twee uurtjes waren we alles kwijt. Weliswaar waren onze prijzen niet al te hoog, het werk moet immers nog veel beter, maar iedereen was zo blij en zo enthousiast. Maandag zijn we dus met nieuwe moed begonnen aan de nieuwe productie. Alles moet nu beter, en Maria en ik maken vooral nieuwe dingen waar ze echt van opkijken. Niet dat ze zo kunstzinnig zijn,maar wel anders dan de dingen die ze hier al sinds jaar en dag kennen. Wat men hier kent heeft men eigenlijk enkel verkregen door overdracht van vorige generaties. Maar gsm's (zonder saldo) hebben ze wel allemaal!
Zo is er iets dat ik toch eens moet vragen aan wie er verstand van heeft: je mag hier normaal geen water drinken zonder eerst te ontsmetten. Ik heb zo'n chloordruppeltjes bij. Maar de mensen hier zeggen dat water dat een dag in deze tropische zon staat, weer drinkbaar en ontsmet is (en dat dat ook wetenschappelijk bewezen is ...). Ik zou denken dat de mogelijke bacteriën zich in die warmte dan net vermenigvuldigen. Geef maar een berichtje zodra iemand een antwoord vindt...
Met al dat enthousiasme kijken we nu uit naar een stukje terrein waarop we een werkplaats kunnen bouwen en een oven. We hebben tot nu toe twee opties, maar hier hebben ze allemaal zoveel tijd nodig eer er iets beslist kan worden, palaveren en nog eens palaveren, en dan nog niks weten of beslissen. Moet soms echt op m'n lip bijten om me in te houden. Ik hou niet van getreuzel (ook niet van overhaasten), maar toch... Graag zou ik zien dat de groep vrouwen hier zo goed als vertrokken is met hun project, ook daarna is er nog begeleiding nodig om de verkoop enz. te optimaliseren.
Volgende zondag vertrekken Maria en ik naar het westen (el occidente) om ook daar eenzelfde project op te starten. Maria kent die mensen al via haar werk, ik weet zelf nog niet zoveel van hoever ze daar staan met keramiekwerk. Wat ik wel weet is dat het daar veel armer is dan in het zuiden (toen ze me het vertelden dacht ik: armer dan hier kan echt niet!), wonen daar in aarden huisjes (is dus aarde vermengd met mest op een vlechtwerk van takken).
Het is er veel kouder en vochtiger, slapen er met muts op en vele kleren aan... Hier (in het zuiden toch) heeft ook niemand nachtkledij, zoals ze overdag werken en leven, zo kruipen ze 's avonds in bed, 's morgens wassen ze zich en doen dan andere kleren aan. In het westen is het veel kouder, zweet men niet zoveel en wast men zich ook veel minder. We zullen zien waar we terechtkomen. Ik trek m'n plan wel, als ik mijne grens van 'niet-meer-kunnen' bereikt heb zal ik het wel zeggen! Maar met wat ik hoor zou dat wel eens daar kunnen zijn... Belangrijker is wat we daar gaan doen. Alle mensen vallen tot nu toe heel goed mee, soms vraagt het wel even tijd vooraleer je ze kent en hun vertrouwen krijgt, maar daar ben ik nogal gerust in.
Vandaag zijn we in een doe-het-zelfzaak gerief gaan kopen voor de groep in het zuiden. Hopelijk krijgen we dit weekend bericht over het terrein en de prijs die ze ervoor vragen. De man van wie we een stukje grond zouden mogen kopen werkt zelf in een canjabedrijfje waar ze van canja (rietsuiker) het sap uitpersen en er een 'dulce' (zoetigheid) van maken. Hij verdient er zo'n 60 limpiras per dag ( 6 dagen per week) en kan best iets extra's gebruiken nu zijn 2de dochter naar het middelbaar gaat (canja schrijf je normaal als 'cana' met een tilde op de n, maar deze pc heeft een nederlands toetsenbord dus schrijf ik maar fonetisch)
Om een idee te hebben: 25 limpiras is een euro. Je kan dus zelf berekenen hoeveel zo'n man verdient in een maand, en in verhouding tot het loon is alles hier voor hen erg duur, tenminste wat ze zelf kopen en dat is enkel voeding. Daarom hebben de meeste mensen een stukje grond met mais of bonen voor eigen gebruik. Als je ziet wat wij elke dag uit de supermarkt slepen, het is geen vergelijking. De mensen klagen wel, veel zelfs, en de woorden die je het meest hoort zijn: comer (eten), pagar (betalen), pisto of dinero (geld), embarasado (zwanger), mais, frijoles (bonen), casarse (trouwen) en morir (sterven). De dingen van het leven dus, maar hier is het wel overleven. Veel vrouwen sterven hier ook in het kraambed omwille van slechte hygiene, ondervoeding, bloedverlies en zwakte. Er zijn hier enorm veel kinderen zonder ouders (die dan wel altijd ergens bij familie worden opgevangen), alleenstaande moeders waarvan de man gewoon weg is gegaan en bij iemand anders woont enzovoorts.
Maar desondanks dit alles wordt er heel wat afgelachen, het minste is goed om te schaterlachen, bij ons zegt men weleens: die lachen om een scheet, maar hier is dat ook gewoon zo. De aard van de mensen is hier kinderlijk, nieuwsgierig, vrolijk, afgunstig ook wel (zou je niet?) en altijd uit op eten.
Volgende week dus weer een hele nieuwe ervaring, vamos a ver! Hasta la proxima semana!

Zaterdag 24 januari 2009

2009-01-24T15:40:00.005-06:00

Vorig weekend ben ik maar even in mijn gastgezin geweest. Wel ben ik met Maria en hare esposo Pedro naar Tegucigalpa geweest en er de markt en het museum bezocht. Eindelijk heb ik eens iets van de stad gezien. Een hoofdstad kan je het moeilijk noemen, eerder een provinciestadje. Niks bijzonders, of ik zou een belangrijk gedeelte overgeslagen moeten hebben. Ik hou toch altijd al meer van 'de buiten'.
's Avonds reden we met de bus naar Zambrano waar hun gehuurd huisje staat. Net een centerparks-vakantieverblijfje, helemaal in beton, een dak van golfplaat, met electriciteit en water buiten aan de pila, maar wel een van de properste huizen die ik hier al gezien heb. Maar koud dat het daar was, het ligt dan ook op zo'n 1800 meter boven de zeespiegel. Heb van de kou dan ook geen oog dichtgedaan. 's Anderendaags kookte Maria heel lekker, met gewone ingredienten maar heel smakelijk bereid, lang geleden nog zo lekker gegeten. Namiddag reden we terug naar Tegucigalpa om het project met de mensen van Solidaridad verder te plannen en te evalueren.
In Reitoca is er al de hele week feest met markt, maar stel je daar niet teveel van voor hoor, iedereen uit de verre omgeving trekt daar dus wel naartoe. Varkenskoers, markt, eten (vooral), 's avonds muziek en sfeer... Wij met de groep van Solidaridad zochten een plekje op de markt om onze (keramiek)waar te verkopen. Het werd een tegenvaller, bijna niks verkocht, enkel een paar kleine spullen voor heel weinig geld. Maar zondag gaat dona Eloisa zelf nog verkopen, en iedereen kent haar en zij ook iedereen. Hopelijk valt dat dan wat beter mee.
Na een reunion met de vrouwen op woensdag besloten we om de handen in elkaar te slaan en een nieuwe productie aan te vatten, maar dan wel met meerdere kleinere voorwerpen, beter afgewerkt. We gaan ook een vast verkooppunt zoeken. Het bouwen van de oven en werkplaats wordt nu even uitgesteld. Donderdag komen we samen om klei te gaan graven hier in de buurt en volgende week beginnen we met nieuwe moed en ideeën. In het museum in Tegus heb ik een hoop bruikbare voorbeelden gevonden uit een collectie van de vroegere Maya's, machtig mooi en te doen!
Nu ben ik terug in de hoofdstad, heb eens een warme douche kunnen nemen, pizza gemaakt voor mijn gastgezin, en verder help ik hier met was en plas en kinderen. Morgen gaan we nog enkele winkels bezoeken met Lenca-gerief. Kwestie van de verkoopmarkt te kennen...
Bedankt voor alle reacties en mails, hoop voor iedereen dat alles goed gaat in Hasselt, Houthalen, Diepenbeek, Beringen en omstreken. Ik begin iedereen en alles wat me zo bekend is serieus te missen, hier moet ik meer op m'n tanden bijten dan in Ecuador. Ondertussen is er ook alweer veel tijd overheen gegaan, en ik begin stilaan uit te kijken naar het weerzien met iedereen.
Maar tegen die tijd is er nog veel te doen. Ik breng alvast de lente mee naar huis!
In bijlage de foto's van vorige week die ik niet allemaal doorgestuurd kreeg.
Tot volgende week!

Zaterdag 17 januari 2009

2009-01-17T13:30:00.007-06:00

Niet één week maar twee weken later pas weer bericht.
Vanuit Tegucigalpa ben ik op woensdag 7 januari vertrokken naar Reytoqui in het Zuiden na eerst twee dagen mee vergaderd te hebben met de staf van Solidaridad hier in Tegus (zoals ze de hoofdstad hier noemen). We vertrokken met een auto vol Solidaridadpersoneel naar het Zuiden waar er eerst een 'reunion' doorging met alle betrokkenen daar in de landbouwprojecten. Het is er in tegenstelling met Tegus heet, zo'n 37 graden! Ik viel dus tijdens de vergadering gewoon in slaap van de hitte... algemeen gelach natuurlijk.
Nadien reden we naar het huis van Dona Eloísa en haar kleindochter Diana waar we 10 dagen zouden verblijven om het handwerk met potten aan te leren. Een groen huisje in 'the middle of nowhere' met varkens, (magere) koeien, honden, kat, kippen en hanen en kuikens. Het werd al donker en de olielamp werd aangestoken: geen electriciteit dus, maar wel een prachtige sterrenhemel met sterren die je aan onze kant van de bol nooit te zien krijgt.
Ik heb dus niet in de maca (hangmat) geslapen maar in een gewoon bed onder een pannendak waar voortdurend stof en blaadjes doorwaaien.
Donderdag begonnen we met het zeven van zand om die dan door de klei te mengen (chamotte) en daarna alles te kneden. Geen werkplaats dus zoals men eerst gezegd had, maar gewoon aan huis en werken op de vloer van het terras! Amai mijne rug... ik mag dan wel beweeglijk en lenig lijken, dit zijn wij westerlingen echt niet gewoon. De eerste gebruiksvoorwerpen vielen dik tegen, en de volgende ook nog, maar stilaan lukte er al het een en 't ander. Ollas zijn grote potten om water in te gaan halen en te bewaren, anderen dienen dan om bonen in te koken, horras zijn precies melkkannen maar hier wordt er koffie in gemaakt en tenslotte nog schotels die op het vuur gezet worden om tortillas in te bakken, aangevuld met wat eigen creativiteitjes zoals kandelaars, staanders voor potten met ronde bodems enz...
Een 3-tal vrouwen kwamen regelmatig werken, samen met Eloísa en Maria en ik (ik heet daar 'Mari' om geen verwarring met Maria te krijgen) maakten we op die 10 dagen een hele verzameling van rode potten en schalen die we volgende dinsdag op de 'feria' (kermismarkt) gaan verkopen. Vrijdag hebben we alles gebakken in een kleioven die normaal gebruikt wordt om pan dulce (koekenbrood of koekjes) te bakken, maar deze keer dus opgestookt werd tot onmense temperaturen om alle aardewerk roodgloeiend en hard te bakken.
Het hout moesten we op voorhand zelf gaan zoeken en kappen met de machette. Dat werd dan in bussels op het hoofd gedragen naar de buren van wie de oven gehuurd werd.
Een heel proces dus en ik heb veel bijgeleerd, wat ook de bedoeling was.
Hondurees is een moeilijk te verstaan spaans, ingeslikte letters en voor mij heel moeilijk. Ik heb het bijleren van het spaans zowat opgegeven, ben al blij als ik wat versta en kan verduidelijken wat ik bedoel. Mijn aandacht gaat nu naar andere dingen. Maar uit de lichaamstaal van al die mensen daar versta ik wel veel. Het is een uiterst gastvrij volk, ook al zijn ze heel arm, ze ontvangen je met wat ze hebben! En ze hebben niet veel: 's morgens bonen met tortillas, 's middags bonen met misschien een stukje vlees en anders een ei en tortillas, 's avonds weer bonen met tortilla's. Gelukkig hebben ze bij elke maaltijd hele lekkere gezoete koffie (en dat maakt veel goed!) Zelf heb ik dan maar wat tomaten, avocados, naranjas en bananas gekocht om wat vitaminen binnen te krijgen.
Stromend water is er ook niet, alles met water (de was, afwas en douchen met een kommetje) gebeurt aan de "pila". Het water is er ook niet drinkbaar zodat ik in elke drinkbus een druppel chloor moet doen, hetgeen heel vies smaakt.
Het wordt er donker om 6u en de zon is er weer om 6u 's morgens. Maar de hanen kraaien al volle bak vanaf 2u 's nachts, ook de paarden komen op het terras trappelen en de varkens knorren rond het huis. Niet veel slaap dus, hoop hier in het weekend wat bij te slapen.
Privacy is hier ook een ongekend begrip: alles is van en voor iedereen, wel effe wennen. Ook als iemand slaapt wordt er gewoon in- en uitgelopen en gelachen en gepraat. Voor baby's is dat heel gewoon bij ons, maar hier slaapt iedereen gewoon door alle lawaai heen, makkelijke gewoonte..
Maar wat hebben we wat afgelachen hier, met de eenvoudigste dingen, heel ontspannen.
Volgende week dus markt en verkoop, en verder beginnen we gewoon opnieuw, maar dan beter. Wanneer we naar het westen trekken is nog niet zeker, zal de volgende vergadering wel uitwijzen.
Ik hoorde van zo'n mooie winter bij ons, had toch wel eventjes spijt dat ik het niet kon zien, al die sneeuw. Het is hier wel heet maar echt van de zon genieten kan je hier niet, we blijven vooral uit de zon. Ik sta ook vol met bultjes, op mijn hele lijf, het schijnt een allergie te zijn op het zaad van de nu geoogste maisio, een kleine maissoort. Ik dacht eerst dat 't vlooien waren, want die zitten daar in overvloed met al die beesten, en ik heb ze ook wel voelen steken, maar gelukkig bleef het bij wat beten.
De tijd gaat stilaan voorbij, het einde is nog niet in zicht, maar toch: van mijne vervanger op school verneem ik dat ik een droomjob heb, hoop toch dat ik nog terug mag komen? Gelukkig voor de jongeren in Diepenbeek hebben ze nu iemand die toch enthousiast zijn vak beoefent.
't Is heel vreemd om nu aan thuis en werk te denken, zo lang al en zo ver weg. Groeten aan iedereen die de blog leest en volgt...
Allez, geniet nog van de foto's, en tot (hopelijk) volgende week!

Vrijdag 2 januari 2009

2009-01-01T21:16:00.004-06:00

Om goed te beginnen in 2009 wens ik iedereen van harte een gelukkig nieuw jaar! Dat alles beter mag worden dan dat het al was... Ook een gemeend dankjewel voor alle fijne wensen die ik mocht ontvangen via mail, blog of telefoon. (alle collega's, familie, mensen uit Otavalo en Gualsaqui, provinciebestuur van limburg enzovoort)
Na een deugddoende vakantie in Ecuador met Roger ben ik maandag 29 december aangekomen in Tegucigalpa, Honduras. Het tweede deel van mijn reis begint hier.
Veel is er nog niet te vertellen. Ik logeer hier bij Mathilde en Cayetano met hun drie kinderen in een naar westerse normen normale omgeving. Het is hier nog vakantie en ik help gewoon wat mee in het gezin. Mijn spaans is serieus weggekwijnd na 2 weken enkel 'flamenco' praten met Roger. Maar hier moet ik echt wel wat ophalen, enkel Mathilde (die afkomstig is uit Erpe-Mere) spreekt nederlands.
We hebben nieuwjaar gevierd met de familie van Cayetano (zo'n 30 man in huis), die bleven eten en ook slapen. Een hele warme en ook drukke familie waar ik me wel mee op m'n gemak voelde.
Nu zijn we allemaal doodop van de drukte en het zorgen, maar vanaf dinsdag begin ik te werken ergens in het zuiden van Honduras. Ik verblijf daar samen met een vrouw die me begeleid in een gastfamilie. Het schijnt er erg warm te zijn en ik moet daar buiten slapen in een hangmat, dat zal wat geven, ... pero vamos a ver...
Eerst draai ik mee in de keramiekwerkplaats waar met de hand gemaakte gebruiksvoorwerpen gemaakt worden. Er loopt een grote bestelling dus er is werk aan de winkel.
In het weekend kom ik terug naar Tegucigalpa, en dit gedurende 3 weken.
Meer weet ik echt nog niet, maar ik hou iedereen op de hoogte.
Het enige dat ik nu al besef is dat de criminaliteit hier een stuk hoger ligt dan in Ecuador en dat ik nooit alleen op stap mag zonder begeleiding van hier. Een akelige gedachte maar ik neem geen enkel risico. De mensen die ik nu reeds ontmoette zijn echt wel warm en vriendelijk. De taal is wel heel wat moeilijker te verstaan, ze spreken hier binnensmonds en slikken veel laatste klinkers in. Moet me echt concentreren om iedereen te verstaan..
Tot zover, volgende week meer nieuws.

Zondag 7 december

2008-12-07T15:11:00.007-06:00

De laatste week hier in Otavalo, Gualsaqui en Moraspungo komt eraan. De tijd is gewoon gevlogen, en niet omwille van de werkdruk zoals in België. Gewoon omdat (bijna) alles fijn verliep en ik zeker mijn werk had. Deze week nog enkele dingen afwerken en donderdag overal afscheid nemen. Op school gaan ze iets ineensteken voor mijn vertrek en een speciaal menu maken (iets met vis).
Deze week ben ik enkele keren naar Dolores (zie foto) geweest om wedstrijdvestjes te naaien in haar superdeluxe naaiatelier (zie foto), maar sinds vorige vrijdag tot deze week donderdag was er geen vonkje electriciteit! Zo gaat dat hier... Donderdag ben ik naar Quito geweest om mijn vliegticket bij Avianca te gaan annuleren en een nieuwe vlucht te boeken naar Honduras. Wat een stad! Met een stadsplan zocht ik te voet het adres van Avianca in de nieuwe stad. Anderhalf uur heb ik gestapt, zonder verloren te lopen, het zijn nogal afstanden daar! Niks mooi vond ik eraan, maar later toen ik de trollybus moest nemen om naar de busterminal te gaan reden we door Quito Antiguo. Wat een verschil: straten met trappen, pleintjes met mooie gebouwen, parkjes.... Volgende week gaan Roger en ik verder verkennen. De rit terug naar huis duurde omwille van 'mucho trafico' bijna 4 uur, was gewoonweg murw en ben onmiddellijk in bed gekropen.
Gisteren kreeg ik het goeie nieuws dat de gevraagde subsidies van de provincie Limburg goedgekeurd zijn en dat het Lenca-project in Honduras dus kan doorgaan. Het leek me van in het begin al een interessant project, en ik ik kijk ernaar uit om heel wat bij te kunnen leren over de keramiek-cultuur van ginder.
Op de fotos zie je een bord met beestjes, dit noemen ze hier 'catzos', rond deze tijd van het jaar komen deze kevers heel veel voor en het is een gekende en begeerde lekkernij! Eerst trekken vrouwen of kinderen, al keuvelend en zonder enig medelijden met die beestjes, hun vleugels uit, gooien ze in een pot met water (zodat ze niet weg kunnen) en daarna frituren ze ze en peuzelen ze lekker op! Zou heel eiwitrijk zijn... Ook de grotere variant in het bruin wordt hier zeer gesmaakt. Maar daar trekken ze de poten eerst uit, zonder blikken of blozen. En nee, ik heb ze niet gegeten! Tine (die thuis vegetarisch is ) at ze op met verstand op nul...
Zaterdag heb ik nog foto's genomen van de markt in Otavalo, het was zulk mooi weer, de kleuren waren prachtig..
Dit zal het laatste bericht zijn vanuit Ecuador, volgende weken houden we vakantie, weet niet of ik de kans zal hebben om foto's of een verslag op de blog te zetten, daarom: aan iedereen die trouw gevolgd heeft en dat misschien nog zal doen: hele fijne eindejaarsfeesten (wij zitten met kerstmis aan de zee met zo'n 25 graden) en een supergoed begin van 2009!
Bedankt ook aan iedereen voor de toffe reacties en alle goeie raad (en voor de verjaardagswensen natuurlijk)!

Muchos Gracias!!!

2008-12-02T16:46:00.004-06:00

Ola!
Zoals gisteren wil ik nog wel een verjaardag hoor! Zovele mails, E-cards, een telefoon en berichten op de blog...
Langs deze weg wil ik graag iedereen bedanken die gisteren en vandaag aan mij gedacht heeft. Inderdaad ver van huis en bekenden, maar dit was buiten alle verwachtingen! (wist niet dat ik zo populair was..)
Muchos gracias a todos mis amigos, amigas, colegas, alumnos y familias!

Zondag 30 november 2008

2008-11-30T17:12:00.005-06:00

Bedankt aan iedereen die mijn verjaardag niet vergeten is! Zelf was ik niet van plan om hier veel te vieren, ik vind 51 ruim voldoende.. Voel me goed, niet oud, niet jong, en probeer vooruit te denken zonder me telkens mijn leeftijd te moeten realiseren! Bedankt allemaal voor de hartelijke wensen in ieder geval! Vandaag heb ik toch onverwachts een kadootje gekregen van Tine: een mooi lint dat ze hier dragen om hun rok op te houden, kan het zeker gebruiken om mijn te groot geworden jeans mee aan te snoeren.
Veel nieuws is er eigenlijk niet deze week, en fotos (ook niet zoveel) komen een dezer dagen wel.
Deze week heb ik meestal op school gewerkt, ook wat sport gegeven met (hele) korte uitleg in 't spaans. De planten zijn geplant, de afrastering is klaar zodat de honden 's nachts ons werk niet kunnen vernietigen. Vrijdag heb ik samen met Dolores (woont naast de school) stof geknipt om wedstrijdvestjes te naaien zodat ze fatsoenlijk in ploegen kunnen sporten. Morgen beginnen we te naaien. Woensdag heb ik (ja Edith!) engelse les gegeven aan de volwassenen, het zijn zeker beginnende beginners maar heel gemotiveerd, ook degenen die analfabeet zijn. Soms is het ook wel lachen geblazen hoor... "Good morrrrrrning, chellowwww, aai em Jose, etc..."
Wat me wel serieus gestoord heeft deze week was dat er op school om de haverklap vrij gegeven wordt aan de kinderen. De ene keer moeten de leraren uniformen voor de kinderen gaan in ontvangst nemen: geen school! De andere keer is er oudervergadering in de voormiddag: na half 11 geen school meer. Vrijdag moesten er weer inkopen gedaan worden in Ibara voor de nieuwe keuken (waar SGI mee aan betaalt!) : geen school! Elke dag was er iets deze week, dit kan je geen onderwijs meer noemen, maar als vrijwilligers hebben wij echter geen stok achter de deur, dat kan enkel komen van hogerop (inspectie).
Maar los daarvan heb ik nu in tegensteling met andere weekends een fijne zondag gehad: we zijn gaan zwemmen (want dat mis ik toch wel) in Chachimbiro, een dik uur met de bus hiervandaan in warmwaterbaden. Iets heel anders dan bv Thermae 2000, maar toch wel heel deugddoend.
De 2 laatste weken breken hier aan, en als ik bedenk wat er nog allemaal zou kunnen gedaan worden is dat veel te weinig tijd. Jean is bv begonnen om op zijn terreinen een 'vrije markt' op te zetten voor Gualsaqui en omstreken. Daar kunnen de inwoners hun eigen producten dan verkopen aan een eerlijke prijs en de koper betaalt ook niet teveel, zonder tussenpersonen dus. Naar het schijnt zijn bij ons de zogenaamde fair-trade producten helemaal niet fair-trade! Alleen de naam doet bij ons goed verkopen, er zitten wel degelijk tussenpersonen tussen die woekerprijzen vragen. Ergens half december wordt die 'mercado libre' feestelijk geopend met de aanwezigheid van de presidentsvrouw (die van origine belgische is). Jammer dat ik er dan niet meer bij ben.
Vanaf 12 december ga ik Roger hier in Quito afhalen en maken we een vuelta door Ecuador, ben er ook wel aantoe na al deze weken, verheug me om wat meer van dit mooie land te zien en hopelijk ook eens wat lekkerder te eten.
Tot kijk, tot horen, tot mails....

Zondag - 23 november

2008-11-23T09:01:00.008-06:00

Weer een week voorbij, net zoals thuis gaat de tijd erg snel, tenminste als je werk interessant is zoals hier. Zoals je op de fotos kan zien hebben we deze week vooral voor de school gewerkt. Leeskaartjes gemaakt voor de allerkleinsten, en zonder fotos de plantbakken in orde gemaakt om te kunnen uitplanten. 's Nachts komen er namelijk beesten de plantbak omwoelen, daarom zijn we bezig om met bescheiden middelen een omheining te maken. Ik spreek over we, en ik bedoel natuurlijk Tine en mezelf, de twee vrijwilligsters die momenteel voor Ecassef werken.
Tine is een vlotte 27-er die enkele jaren geleden al een jaar in Gambie gewerkt heeft. Hier zal ze zich ook een jaar engageren, en zo te zien is ze hier erg snel aangepast. Haar spaans vordert met de dag, hetgeen ik met mijn 51-jarige hersens niet klaarkrijg. Ben soms echt gefrustreerd, druk me wel uit, zij het soms met handen en voeten, maar beter zou toch 'spaans' zijn...
Vorige zondag zijn we naar de "ecuator" of naar 'la mitad del munde' geweest in Cayambe. Zoals je op de foto kan zien is de aantrekkingskracht daar evenwichtig verdeeld over de zuid- en de noordkant zodat een ei er kan blijven rechtstaan (het ei van columbus?)
De mooie mevrouw met haar dochtertje is de nieuwe muzieklerares Christina die we met een project van Ecassef kunnen betalen. Eerder kochten we al typische instrumenten van hier aan voor de school. Zondag zijn we Cristina gaan bezoeken, ze moet anderhalf uur reizen om een dag te komen lesgeven. Maar nadat ze een proefles gegeven had op school waren we wel echt overtuigd van haar muziek- en pedagogisch werk.
Woensdag hebben we met de vrouwen van Rushitamo de menu's besproken die ze aan de toeristen gaan aanbieden wanneer die hun organisatie komen bezoeken. Sauzen kennen ze hier niet, maar voor zichzelf wilden ze toch graag eens weten hoe we bijvoorbeeld kaassaus maken. De gasbus was bijna op dus stelden ze voor om op houtvuur te koken. Vuur was gauw gemaakt, aardappelen geschild en rijst gekookt. Maar om kaassaus met een pollepel te roeren is een ander paar mouwen. Heb dan maar iets geimproviseerd met takjes en twijgjes om te roeren. Beetje Robinsonachtig maar het lukte wel, het werd ook goed onthaald. Boter is hier nogal duur en ongebruikelijk (olie wordt het meest gebruikt), de nodige kruiden hadden we ook niet, enkel zout. Na een bord te hebben gegeten (naar onze normen van een portie) moesten we nog eenzelfde hoeveelheid maken die ze met veel smaak opaten.
Eten is hier zo belangrijk, op straat en overal zie je mensen eten, grote porties en altijd met dezelfde ingredienten. Vooral veel koolhydraatrijk voedsel (zie foto met mn bord rijst, gebakken mais, patatten en een soort bonen). De mensen zijn hier ook lekker mollig, maar ontberen toch de nodige vitaminen en mineralen die in fruit en groenten zitten. Ik snak dan ook naar fruit en groenten en een goede maaltijd. In mijn gastgezin krijg ik iets normaler eten 's avonds, maar toch altijd soep met patatten erin of een soort havermout, daarna rijst met patatten of frieten en altijd kip (kan bijna geen kip meer zien!). Dessert kennen ze hier niet, dat zou een enorme luxe zijn. Daarom koop ik af en toe een appel of ander fruit dat ik ken of drink ik een 'jugo' in een kraampje op de markt hier in Otavalo. Maar mijn regelmatige cafe-con-leche ontbreekt niet na het werk hoor.
Morgen planten op school, de zaailingen zijn eigenlijk al te groot, maar 't lukte niet eerder omwille van de woelbeesten.
De tijd is nu aan 't korten, Honduras komt eraan, maar eerst een tweetal weken vakantie (welverdiend) met Roger die afkomt. En of Honduras werkelijk kan doorgaan is nog de vraag, de steun van de stad Hasselt is ontoereikend voor het Lenca-project in Honduras. We wachten nog op de beslissing van de provincie Limburg voor bijkomende steun. Tijd brengt raad zeker?
Er is zeker nog veel geld nodig, anders gaat het project gewoon niet van start (vrijwilligers met goedgevulde beurs mogen dus nog altijd hun goed hart laten zien en storten op de rekening die op de uitnodiging van de sponsoravond stond, met eeuwige dankbaarheid van de Hondurezen natuurlijk).
De zon schijnt hier weer heerlijk, voormiddags toch, 's namiddag altijd regen, en thuis heeft het gesneeuwd hoorde ik. De kerstsfeer hier is gewoonweg 'raro', flikkerlichtjes al sinds allerheiligen, terwijl op straat iedereen in hemdsmouwen loopt... Zal toch wel de gezellige sfeer missen van Kerstmis, rond die tijd voel ik me altijd toch wat weker dan anders, maar zal dit jaar het gevoel wat rationaliseren en een realistischere kerstmis vieren hier.
Tot de volgende week, en ook heel erg bedankt aan iedereen die reacties stuurt, ze doen deugd en maken dat ik me in eenzame momenten (want die zijn er regelmatig) toch niet te alleen voel. Dikke merci!

Zaterdag 15 november - Otavalo

2008-11-15T16:40:00.009-06:00

Deze week geen fotos jammer genoeg, het was een gewone week, werken op dezelfde plekken met dezelfde mensen en soms wat resultaat zoals het doorvoeren van het huisreglement in het kinderdagverblijf, de voorbereidingen voor de engelse les voor de volwassenen van Rushitamo. Daarom maar wat algemeenheden en misschien wat antwoorden op vragen van jullie...
Vandaag was het weer markt in Otavalo, zoals Chris Rayen met de leerlingen beschreef : 'de grootste van Zuid-Amerika'. Dat zou wel eens waar kunnen zijn, deze markt is echt wel heel groot, in het centrum vind je er alle indigena-spullen die heel aantrekkelijk zijn voor toeristen, poncho's, muziekinstrumenten, juwelen, wandtapijten en alle soorten van tassen en sjakochen, een beetje verder is er dan de gewone wekelijkse markt met eetwaren, groenten, levende en dooie kippen en beesten, mais- en graansoorten (heel veel soorten, wel 18 soorten mais!) en kleding. Maar na 2 keer op de markt geweest te zijn had ik het al wel gezien, alles komt er in zo'n veelvoud voor. Dan ga ik ergens op een terras zitten en bestel een cafe con leche en bekijk vooral de mensen, hoe ze sleuren en dragen met hun spullen, hoe ze hun waren aanprijzen, en naar de toeristen, sommigen echt geinteresseerd, anderen enkel uit op koopjes omdat 't hier zogenaamd beterkoop is, hetgeen ik niet echt zo vind.
Rieten matten om op te slapen vind je hier ook veel. De meeste indigenas slapen dus echt op de grond met enkel een rieten mat. Ze zijn dat al eeuwen zo gewend in hun cultuur, wij met onze breekbare ruggen zouden zoiets nooit verdragen. In sommige huizen zie je wel een groot bed staan waar ze dan met enkel wat dekens met het hele gezin in slapen en genieten van elkaars warmte, want nergens is er enige vorm van verwarming, ook al is het soms heel koud 's nachts in de bergen. Ikzelf slaap in een echt bed met lakens en dekens, gewoon zoals thuis dus, maar toch weer niet, thuis slaap ik wel beter hoor.
Minder-validen zie je hier niet zo veel, en als je ze ziet zitten ze langs de kant te bedelen... Ofwel zoals ik in Gualsaqui zag: een zwaar mentaal gehandicapt meisje van 12 jaar dat altijd in huis bleef, heel aanhankelijk was, fysiek ook heel erg ontwikkeld, maar soms met ontembare driftbuien die wel een halve dag duurden. Deze ouders weten niet wat gedaan, hebben geen geld ook om haar naar een verzorgingsinstelling te sturen. Hier en daar zie je nog wel kinderen met een beperking maar als het enigszins mogelijk is gaan ze gewoon naar school met de andere kinderen. Zo zitten er in Moraspungo 2 echt grote jongens van een jaar of 15-16, zijn perfect gelukkig en voelen zich ook de verantwoordelijke oudsten in "la escuela basico" alhoewel ze een serieuze achterstand hebben op mentaal niveau. Van inclusie gesproken!
Wat ik deze week ook ondervond was de corrupte mentaliteit die hier overal aanwezig is: bv Jean moest zijn maandelijkse factuur electriciteit gaan betalen (hier moet je die op het kantoor in cash gaan betalen want er kan geen overschrijving gebeuren) en vroeg hoe het kwam dat hij ineens een deel meer moest betalen. Nu is Jean niet de gemakkelijkste en dat weten ze hier al onderhand, maar men ging even in de computer kijken en merkte op dat er iets verkeerds ingegeven was. Vlug veranderd en het juiste bedrag aangerekend! Als je dus niet reclameert steken de ambtenaren ettelijke dollars in eigen zak, het lijkt schering en inslag hier...
Ook de politie doet eraan mee. Als ergens een misdaad gebeurt (en die gebeuren er veel) moet je hen betalen opdat ze een onderzoek zouden beginnen.
Ecuador is wel een heel mooi land, zeker nu alles heel groen is en vruchtbaar, maar het land is slecht georganiseerd en de rijkdommen die ze hier hebben zijn gewoon heel slecht verdeeld. Het gemiddelde loon van een Ecuadoraan is zo'n 120 dollar. Maar je hoort hier ook van enorme lonen die het indigena-verstand te boven gaan. Enkel te veranderen met politiek en bewustmaking van de armere bevolking, hetgeen we hier proberen stilaan te bereiken. Jean belandt ook (zonder erop uit te zijn) in de plaatselijke politiek maar bereikt ook wel een en ander. Ecassef is een organisatie met een rechtvaardige visie zonder betuttelend te zijn, zet de mensen aan om zelf hun lot in handen te nemen. Zonder zelfinitiatief krijgen ze geen steun, die tijd van de arme kindjes is voorgoed voorbij hier.
Mijn internettijd zit erop, tot volgende week, met fotos!
Nu een cafe con leche gaan drinken op mijn favoriete terrasje, alleen, en dan moet ik dikwijls denken aan de companie van de vergadering van vrijdags op het Heldenplein in Hasselt. Maar dat komt nog wel ooit terug zeker?

Zondag 9 november 2008

2008-11-09T11:10:00.012-06:00

Deze week was een vruchtbare week: ja, ook letterlijk, de groentenzaden in de serrebakken op school zijn al goed aan 't schieten! Maar ook in het kinderdagverblijf hebben we eindelijk een huisreglement kunnen opstellen om de hygiene, de veiligheid en het gebruik van de keuken te kunnen verbeteren. Het had wat tijd nodig zoals alles hier, maar de aanhouder wint. Ik moet wel zeggen dat we moesten werken met 'een stok achter de deur', nl. dat er zogenaamd een grote inspectie zou komen binnen 2 weken... Er is nog veel werk, het centrum is een van de mooiste en modernste in de hele omgeving van Otavalo, maar met het geld van het BuSO St.Gerardus kunnen we nu nog enkele verbeteringen aanbrengen zoals de aankoop van kleine baños(wc-tjes) voor de kleuters, het aanleggen van een reuzezandbak en als er nog geld over is, de aanleg van een veilige speelplaats ipv een modderige strook met een beetje onkruid...
Op school hebben we de eerste muziekleraar laten komen om een proefles te geven. Het is de bedoeling dat de kinderen hier een basis krijgen van muziek en meer specifiek van de typische indigenamuziek om hun eigen cultuur levend te houden, de kinderen zijn alvast heel enthousiast! De leraar was een virtuoos op al de instrumenten die we enkele weken geleden aankochten. Maar lesgeven kon hij niet echt en bovendien vroeg hij een uitzinnig hoge vergoeding. Jean van Ecassef was heel kordaat en stapte gewoon op na de vergelijking gemaakt te hebben met zijn eigen loon. 'Als ik doorreken' zei hij, 'dan verdien je op een maand de helft van de president van Ecuador'. De muziekleraar was ook aangebracht door een van de leraren van de school die hem direct een contract wou bezorgen, hetgeen zeker niet de afspraak was, ik kon het van ver al ruiken: hij kreeg een percentje als hij hem aan werk kon helpen... Zo gaat dat hier...
Nochthans had ik hem met handen en voeten uitgelegd dat we alle leraren een kans zouden geven mits het geven van een proefles, maar zulke manier van werken zijn ze hier echt niet gebruikelijk.
Vrijdag kregen we bezoek van een bus hollanders die het hele project (kinderdagverblijf, school en Rushitamo) kwamen bezoeken. Ria is een uitermate goeie gids omdat ze hier woont, de taal spreekt en de mensen en hun gewoontes en geschiedenis kent. Met enkele sprekende voorbeelden uit de realiteit kan ze de toeristen een duidelijk beeld geven van het leven hier en hoe alles stilaan in positieve zin aan 't evalueren is. Maar er is nog een (hele) lange weg te gaan.
Het werk begint me te bevallen, de taal ben ik nog lang niet machtig maar het betert stilaan toch. Ik merk ook dat wanneer ik goed geslapen heb alles veel beter gaat, ik herinner me de woorden beter en formuleer beter mijn gedachten. Ze lachen ook wel veel met mijn gebrekkig spaans, maar beter lachen dan huilen, of niet?
Deze week heb ik zelfs enkele keren meegegeten van de keuken in het centro infantil en de school zonder achteraf met buikpijn te zitten. Je moet hier eten aannemen, anders wordt je niet aanvaard. Zelfs als je dan je eten in een plastic zakje meeneemt is het goed (hetgeen ik dan ook doe en achteraf weggeef aan iemand die het meer nodig heeft dan ik).
Gisterenavond ben ik met de groep toeristen gaan eten in Otavalo, een heel andere keuken, heel lekker zelfs, maar ook een pak duurder natuurlijk voor toeristen!
Tussendoor probeer ik wat uit te zoeken voor als Roger binnen een 5-tal weken komt. Waar verblijven, waar naartoe enz... En tegen dan zit de eerste periode er al op! Na een dikke maand ben ik eindelijk wat aangepast en er is nog zoveel werk, maar Tine (de nieuwe vrijwilligster uit Brugge die hier komt voor een gans jaar) zal samen met Angelica zeker nog veel werk gaan verzetten.
Nu nog wachten op de beslissing van de stad Hasselt en de Provincie Limburg of de gevraagde subsidies voor Honduras goedgekeurd worden, indien niet blijf ik misschien wel langer hier op voorwaarde dat ik mijn visum dan geregeld krijg. Vamos a ver...
Naar het schijnt kan je moeilijk reageren op deze webpagina, Jona gaat proberen er iets aan te doen, zeker voor de leerlingen en collega's van Diepenbeek. Anders mag je voorlopig gerust reageren via mijn gewone mailadres .
Tot volgende week.

4 de week Gualsaqui - Dia de Difuntos

2008-11-03T15:04:00.011-06:00

27 october
Een gewone werkdag vandaag: centro infantil. Vandaag zou ik samen met de verantwoordelijke van het kinderdagverblijf het huisreglement bespreken. Maar er waren geen kinderen aanwezig. Plots en onverwachts wordt er hier een sociaal onderzoek gedaan naar de bevolking van Gualsaqui. Iedereen in een lange rij en het kinderdagverblijf moet dienen als bureau. Het personeel zorgt dan maar dat iedereen van eten voorzien wordt tijdens het lange wachten. Iedereen krijgt voor de duidelijkheid een nummer op zijn/haar arm geschreven om in juiste volgorde te komen opdagen. Net zoals in een concentratiekamp ...
Ondertussen komt (na 4 weken) de electriciteitsmaatschappij de electriciteit aansluiten. Ze doen het snel en slordig en slechts tot aan de scheidingsmuur, de rest moeten we zelf doen, veilig of niet. Dat was tot vorige week niet zo, maar ineens is er een andere regeling, kwestie van besparing. Licht en muziek zal nog niet voor vandaag zijn.
Namiddag bij Jean thuis een plan opgesteld om een powerpoint te maken ivm de begraafplaats en alles daaromtrent. Net toen we hieraan bezig waren klopte er een Belgische vrouw aan met haar zoontje van 10 maanden. Ze kwam horen of Jean geen werk voor haar had in het nieuwe project dat in januari van start gaat. Ze is getrouwd of woont samen met een Ecuadoraan (van het type muzikanten die je bij ons op de markt ziet spelen). Ze nodigde me uit om ' avonds een bezoekje te brengen : was gezellig, belgische frietjes gegeten enz... Misschien ga ik er wel logeren de volgende maand.

28 october
Ook in Moruspungo vandaag geen werk. Het sociaal onderzoek loopt ook hier en er is geen klas.
Hetzelfde scenario dus: mensen aan eten helpen tijdens het lange wachten, maar dit keer bakten we frietjes om te verkopen voor de schoolkas.

29 october
In het centro infantil vroeg ik tijdens het koken om eens na te denken wat er beter zou kunnen in het qua veiligheid, hygiene en organisatie. Het zou beter zijn indien de nieuwe initiatieven van de begeleiders zelf kwamen, dan worden de veranderingen ook beter aanvaard. Mijn taak is om te begeleiden en ideeën aan te brengen, maar zeker niet om hun iets op te dringen wat ze zelf niet willen. Vamos a ver wat er van komt...
's Avonds telefoon gehad van thuis: zo fijn en vertrouwd, 't geeft een 'boost' om hier verder te doen want echt... het is niet altijd makkelijk hier, zo ver van huis en familie.

30 october
Eindelijk gezaaid op school (zie fotos). Ook heel fijn gespeeld en gesport met de allerkleinsten.
De kinderen worden hier op school wel veel aan hun lot overgelaten, geen les, de leraar moet iets herstellen, een andere moet eventjes naar Otavalo, een andere leerkracht is er niet en de 4de gaat koken omdat er geen ouders zijn om te koken vandaag. Daarna werd ik binnengeroepen voor het almuerzo (middageten), de leraren eten eerst in de oude keuken, de kinderen staan dan te kwijlen aan de deur... Daarna mogen ze een voor een ne patat en wat mais komen halen. Omgekeerde wereld! Ik weigerde mee te eten, omwille van de kinderen, en ik zeg hen ook dat dit geen pas geeft! Ongeloof alom bij het personeel...
's Avonds bel ik met Ellen (de Westvlaamse) om zondag te komen. Ze nodigt me uit om zaterdagavond al te komen en te blijven logeren en zondag een uitstap te doen naar Cotacatchi.

31 october
Te voet naar San Juan. Daar gaan we met de kinderen van het centro infantil brood bakken voor el Dia de Difuntos (Allerzielen). Een echt feest voor de kinderen en het personeel. De fotos spreken voor zich denk ik. Ik krijg ook een zakje broodjes mee, die neem ik mee naar Iluman, naar Ellen en haar kinderen. Ook wordt er voor iedereen een soort heksenketel op houtvuur gestookt met soep. Dezelfde soep altijd: water met groenten en patattten en kip in stukken gesneden. We eten langs de kant van de weg omdat het te druk is op de bakplaats. Moet kunnen... De straathonden wachten op de afgekloven botjes kip.... De eerste keer dat ik mee at met veel schrik voor diaree, maar de soep is goed doorgekookt, dus zal het wel geen kwaad kunnen. Maar tot grote verwondering zijn de volwassenen niet tevreden omdat ik de rest niet eet. Uit een plastic zakje eten ze een soort erwten met mais, ik heb echt genoeg dus eet niet meer dan ik op kan. Bijna werd ik kwaad: je mag hier niks weigeren, en als ik eindelijk eens mee eet is het nog niet genoeg, maar ik kan me nog net op tijd inhouden en wijdt me aan de kinderen die van moeheid hun lepel niet meer kunnen vasthouden.
's Avonds ben ik iets gaan drinken in een cafe waar nogal wat buitenlanders komen. Fijn gesprek gehad met 4 Franse meisjes waarvan eentje de volgende dag na 6 maanden vrijwilligerswerk naar huis ging.

1 november (Todos los Sanctos - Allerheiligen)
Regen, regen, regen. Pas om 4u naar Otavalo voor een bus naar Iluman. Eerst met Ellen en kids en haar man en opa boodschappen gedaan, daarna naar een familiefeest bij de buren (broer van de man). Maar wat een feest! Een van zijn petekinderen kwam officieel de zegen vragen voor zijn huwelijk (de peetvader betaalt het huwelijksfeest..) Zeker 50 man zat er in dat onafgewerkte huis, allemaal kregen ze soep (ja, met patatten en kippenpoten, en niet weigeren!)
Daarna kwam de familie van de aanstaande bruid met ongelooflijk veel kado's: levende kippen en cavia's aan een stok ondersteboven gebonden, zakken met patatten, brood, 6 trossen bananen, bakken bier enz... De hele huiskamer stond gewoon vol. Daarna weer eten (bord patatten met kip) en ze kwamen rond met bier en 1 glas waarvan iedereen een voor een mocht drinken. Nee, bedankt, ik drink geen alcohol (hier). Dan werd er nog brood en bananen verdeeld onder de gasten. Rond 12u konden we onder het excuus van de 'baby moet gaan slapen' als eerste die het feest verlieten. Het feest liep trouwens verder tot de volgende avond, met de plakkers en drinkers van de familie....

02 november - Dia de Difuntos
Allerzielen, iedereen trekt te voet naar het 'cementerio' met plastic kransen, bloemen en ... eten (zie fotos). Ik heb hier geen woorden voor, maar ben blij dat ik dit eens meegemaakt heb. Eten op de graven, gebeden opzeggen, vuiligheid achterlatend. Een openluchtmis werd er opgedragen maar niemand luisterde, te druk met eten bezig.
Namiddag naar Cotacachi dat bekend staat als lederstad. Inderdaad, mooie winkels en veel leer. Kocht er een sjakosj (voor Jona of voor mij?). Op de terugweg naar Otavalo nog even in de gietende regen naar de Cascada van Peguchi. De westvlaamse kende daar ook weer iemand en we bleven er eten: 2 bordjes met patatten en een vet stuk varkensvlees met knook en gebakken mais, altijd hetzelfde, ik krijg stilaan een degout van al dat eten, ik eet liever niet dan altijd hetzelfde eten dat zo primitief is klaargemaakt en in ik kweet niet welke omstandigheden.
Eenmaal terug bij het gastgezin moet ik het wel bekopen: Niemand thuis en dus zonder eten naar bed: eigen schuld, dikke bult!
Tot volgende week, en hopen maar dat er deze week eens niet iedere keer iets onverwachts gebeurt waardoor ik niet kan doen wat er hier eigenlijk van mij verwacht wordt.

4 de week Ecuador

2008-10-28T15:03:00.007-06:00

Eindelijk, na enkele weken van fysieke en mentale aanpassing heb ik precies een ritme gevonden. Diareeproblemen lijken opgelost met veel coca-cola en droog eten.
Elke dag val ik hier nog van de ene verbazing in de andere! Zo komen de plannen die er gemaakt worden nooit uit, altijd komt er wel iets tussen. Gisteren zouden we het huisreglement bespreken in het centro infantil, maar het hele centro werd bezet door ene administratieve dienst die alle bevolkingsleden van Gualsaqui moest ondervragen over woonst, familiesamenstelling, huisraad, werk, enz... We hebben dus maar zo goed als het kon gezorgd dat alle rijen wachtenden voorzien werden van eten en drinken. Mensen stonden van 's morgens 7u in de rij en de laatsten vertrokken om 7u 's avonds.
Vandaag hetzelfde liedje: in de school van Moraspungo werd er ondervraagd door dezelfde ambtenaren en zodus kon er geen les gegeven worden. We hebben van de nood een deugd gemaakt en frietjes gebakken met zelfgemaakte mayonaise (zij het zonder mostarso). Veel centjes verdiend voor de schoolkas...
In het weekend ben ik veel alleen, slenter wat rond in Otavalo, berichtjes naar thuis doen en wat verkennen... Dit weekend ben ik naar Imbarra geweest, kwestie van andere omgeving opzoeken, maar wat viel dat tegen! Straten en winkels, markten en gelukkig een heel klein rustig parkje waar ik even gedut heb in de schaduw. Daarna ben ik op het geluid van heftige rap-muziek ergens binnengestapt (soort cultureel centrum) waar er dansles gegeven werd, heb er enkele foto's gemaakt en ook een filmpje.
Gisteren heel toevallig bij Jean thuis een Westvlaamse tegengekomen die hier getrouwd is met een ecuadoraan. Ze heeft 2 hijos van hem en zoekt nu werk. Ben met haar meegereden tot Otavalo en ze nodigde me tot mijn grote verbazing uit om mee te gaan naar haar thuis zo'n 5km verderop. Heel gastvrij was die familie, en de belgisch-ecuadoraanse kindjes waren echt tof. Speciaal frietjes gemaakt voor mij en rond 9u me terug naar huis gebracht. Nu hoorde ik vandaag haar achtergrond en geschiedenis van Jean: ze is op haar 19de vertrokken met deze gast, zeer tegen de zin van haar familie. Al 10 jaar reizen ze heen en weer naar Belgie. Haar familie heeft veel geld gepompt in de woonst en krijgt blijkbaar alleen maar stank voor dank. De Ecuadoranen hebben zo'n idee (in het algemeen) dat wij geld met hopen hebben en een krediet dat onuitputtelijk is. Omwille van de kinderen (5 en 1 jaar oud) wil ze nu definitief hier blijven maar volgens Jean wordt zij gedwongen om te breken met haar familie thuis omdat er geen geld meer over de brug komt! Ze bood me een onderdak aan voor de volgende maanden. Misschien moet ik dat maar doen, al zijn de busverbindingen vandaar niet zo goed, het is er zeker gezelliger dan in mijn huidig gastgezin. Die zijn echt wel vriendelijk, hebben me heel goed verzorgd toen ik zo ziek was, maar hebben totaal andere gewoontes... Zo is eten bij hun slechts voeding en geen samenzijn met een babbeltje. Hun dialect kan ik ook moeilijk volgen, leer niet veel spaans bij daar. Na het eten gaan ze steevast naar hun bed om er de hele namiddag en avond televisie te kijken. Dan zit ik daar maar te koekeloeren en ga gewoonlijk vroeg naar bed.
Vamos a ver..... Tengo todavia tiempo hasta el cinco de noviembre.
Daarstraks hebben we nog plannen gemaakt om opnieuw een cursus zelfverdediging in te richten voor vrouwen. Mishandeling en geweld zijn hier verdoken maar zeker aanwezig, ook bij de mestiezenvrouwen. Regelmatig zie je hier vrouwen die "tegen de deur gelopen zijn" of erger.... Hopelijk wachten ze er niet te lang mee, een deel van het geld van Virga Jesse zal hiervoor zeker aangesproken worden!
Zo, tot de volgende week!

Hallo Diepenbeek!

2008-10-22T16:03:00.008-06:00

Even een speciaal berichtje voor het BuSO in Diepenbeek.
Hoe is de musical verlopen? Evenveel succes als in Hasselt? En Yves, hoe beviel je nieuwe vrouw op het podium? En vooral: hoe is het gegaan met de stormtroepen? Ik ben er bijna zeker van dat alles op (letterlijk dan) wieltjes gelopen heeft, of niet, Glenn, Gerry, Roel, Tim, Andy, Mario en Kristof? Laat maar gauw iets horen want ben echt benieuwd.
Volgende week verlof zeker voor iedereen? Hier slechts 1 dag, en raad eens wat ze hier dan doen... Ze bakken een speciaal soort brood en gaan met de hele familie op het kerkhof brood eten, samen met hun dierbare overledenen! Kwestie van cultuur....

Wist je...
Wist je dat hier het afvoerwater linksom draait als het de de gootsteen uitloopt?
Wist je ook dat water hier al kookt op 85 graden? En als je je eten niet lang genoeg kookt dat het gewoon niet gaar is zoals bij ons... met alle hygienische gevolgen vandien (bacterien zijn niet kapot, kinderen krijgen makkelijker wormpjes enz..)
Dat de zon hier stipt om 6u opstaat en weer even stipt om 6u ondergaat.
Dat ze hier onmogelijk de engelse uitspraak onder de knie kunnen krijgen.
Dat kinderen hier veel vlugger zelfstandiger moeten zijn (ook al krijgen ze 10 keer langer de borst van hun moeders).
Dat de kinderen hier enorme hoeveelheden eten, maar dan wel de verkeerde dingen (rijst, mais, bonen, heel weinig groenten en practisch geen vlees of vis).
Dat jullie eens goed zouden moeten nadenken vooraleer te klagen over iets, en vooral heel fel moeten genieten van alles wat er zomaar vanzelf is, Belgie is het echt een paradijs vergeleken met hier!
Dat ik nu echt aan 't wachten ben op wat nieuws en dat ik iedereen enorm mis nu.
Dat ik jullie allemaal een deugddoende vakantie wens en tot horen!

Tweede week Ecuador

2008-10-18T10:28:00.004-06:00

Er is weer veel gebeurd deze week, niks wereldschokkends, maar wel veel. De plantbakken in de school hebben we met vereende krachten gebouwd, ja, ook met de kinderen (foto's volgen).
Ben ook thuis gewest bij ene Jose, wat je al thuis kan noemen! Een barak van beton waar ook kippen wonen, ombegrijpelijk voor ons westers idee. Soms hebben ze hier plaats tekort omwille van de snel aangroeiende kroost en zetten ze een barak bij van takkenvlechtwerk opgevuld met koeienvlaaien. Maar om niet altijd de mindere dingen te moeten vertellen: ik kan hier enorm genieten van het uitzicht, de mooie planten, hele mooie mensen met mooie levendige kleuren aan, kinderen op school die blij zijn met een simpele goeiedag en dan nog liever in 't engels, want dat wil hier iedereen leren¡
In m'n gastgezin wordt er heel goed voor me gezorgd, vooral toen ik na 't werk donderdag ziek thuiskwam. Had diaree van 't kan-nie-meer. Heb twee dagen geslapen en ellendig geweest, dokter laten komen enz... Ik blijk niet tegen het verse vruchtensap te kunnen 's morgens, Een soort tomatenvrucht die we bij ons niet kennen, wel lekker! Voel me nu nog heel slap, ben enkele kilootjes kwijt en heb nog geen zin om opnieuw iets te eten. Liefst lag ik nu in mn eigen bed, eigen gewoontes, eigen familie in de buurt. Maar moet nu even echt doorbijten, heb het best wel moeilijk nu. Morgen schrijf ik de rest en plak ook de foto's op de site.
Hasta mañana!

De eerst week in Otavalo

2008-10-13T13:54:00.006-06:00

De eerste week is voorbij. Er was veel tijd om alles te verkennen en iedereen die met het project bezeg is te leren kennen. Ook is het heel erg nodig om mijn spaans elke dag te oefenen, zij het dan ook heel practisch. Ik vraag wat ik nodig heb en krijg wel verteld wat moet, maar toch met haken en ogen hoor!
Mn gastfamilie valt wel mee, ik krijg er 3 maal per dag een maaltijd: veel rijst, bonen, mais, aardappelen, maar ook maissoep, weinig groenten maar ook, en al geloof je het niet, ook krab, kokkels, soort soepvlees en veel kip.
De dag begint hier bij zonsopgang om 6u 's morgens en ik ga weer slapen rond 21.30u. Elke dag is het bewolkt, soms een streep zon die snel alles opwarmt en namiddag constant regen! Ik had me iets anders voorgesteld, maar belangrijk is dat ik vanaf vandaag ben beginnen werken in de school van Moraspungo. Ik logeer dus in Otavalo maar neem elke dag de bus naar Guialsaqui (waar Jean en Ria van Ecassef wonen) en verder alleen of met hun of met Angelica (een indigenameisje van 21 die studeert als onderwijzeres en vooral met mij samenwerkt in de fundation en in de school) naar Moraspungo waar de school is.
Voor alle lezers in Diepenbeek: ik ben een kijkje gaan nemen in het kinderdagverblijf dat jullie gesponsord hebben, het is bijna klaar, op enkele dingen na. Volgens de normen van hier is het een juweeltje geworden, betegeld, met een practische keuken erbij, kinderwc-tjes, en er komt nog een reuzezandbak. Ik heb de eerste dagen niet veel foto's durven trekken, maar ik zal ze zogauw mogelijk op deze site plaatsen.
Gisteren naar een dorpsfeest geweest, 122-jaar bestaan van een parochie (=enkele dorpen samen). Eerst werd er een stoet gevormd met schoolkinderen, vrouwengroepen, fanfare, majoretten en notabelen. Ook het leger mocht blijkbaar niet ontbreken! Daarna in stoet naar het dorpsplein, waar iedereen afgeroepen en be-applaudiseerd werd. In een zaaltje moesten we dan 1.5 uur lang naar speeches luisteren, el "gobierno" (de regering) doet letterlijk niks voor deze dorpen, slechts één politieker trekt zich iets aan van wat er nodig is voor deze straatarme mensen. Hijzelf geeft ook de helft van zijn loon af aan de gemeenschap (350 dolares).
In Otavalo wonen de rijkere indigenas die de opgekochte waar van hardwerkende campesinas op de markt verkopen voor het 5-voudige! (nog nooit gehoord van fair-trade). Is er soms iemand thuis geinteresseerd om artesania te verkopen aan een eerlijke prijs? Men maakt hier mooie juwelen in zilver en in natuurlijk materiaal en verkopt ze aan 1.5 tot 3 dollar per stuk: Ik vraag dit maar omdat juwelen niet zoveel plaats en gewicht innemen. Laat maar horen!
Morgen is er een lerares niet aanwezig op school en er werd me gevraagd om in te springen. Niet te doen, mijn spaans is nog lang niet wat het moet zijn! Maar ik ga toch wat spelletjes met hun proberen te spelen. Daarna gaan we aan 't werk om de plantenbakken verder te maken en erin te zaaien. De helft van de opbrengst is dan voor de schoolkeuken en de andere helft mag mee naar de ouders die de jonge plantjes op hun kleine lapjes grond verder kweken.
Er is ook nog de fundacion, een organisatie die cursussen engels, spinnen en weven en koken geeft. Er komen nederlandstalige groepen toeristen op bezoek en die krijgen dan uitleg over de organisatie en krijgen ook een typische maaltijd aangeboden. Dit zorgt dan voor inkomsten om hun organisatie weer verder uit te bouwen.
Zo, ik probeer met wat hulp de foto's op de site te zetten en als ' t niet lukt zal het voor de volgende keer zijn.
Tot volgende week ergens...

Mijn eerste dagen in Otavalo

2008-10-09T14:23:00.005-06:00

Na lang zoeken en vragen ben ik toch op de blog geraakt. Een lang verhaal mag nu beginnen!
De reis verliep alles behalve voorspoedig: vlucht vanuit Brussel had zware vertraging en daarom was ik 20 min te laat voor de vlucht naar Quito met Avianca. Wat nu gedaan? Een hostal gezocht in de buurt van de luchthaven en 's anderendaags opnieuw aangemeld. Wat bleek? Ik mocht niet vertrekken zonder visum. Maar ik weet oa van Stan dat dat niet echt nodig is voor een verblijf van 90 dagen. Toch moest ik een vlucht boeken om te bewijzen dat ik binnen de 90 dagen het land zou verlaten. Verdorie! Na een hele lange vlucht om 2 u 's nachts (plaatselijke tijd, bij ons was het dan al 8u 's morgens) aangekomen in Quito waar Ramiro en Juana me opwachten. Nu nog een uurtje rijden naar Otavalo door... de gietende regen! Ja, hier is 't invierno of winter, en dat op de evenaar!
Na 4 uurtjes slapen was ik weer klaarwakker, hoe is het mogelijk? Dacht wel 2 dagen aan een stuk te kunne slapen.
Ria van Ecassef kwam me afhalen en samen gingen we met de bus naar Gualsaqui, het indigenasdorp waar de organisatie werkzaam is. Ik voel me hier letterlijk "reus" achtig, ben hier van de grootste personen die hier rondlopen! Raar gevoel hoor. De indigenas of indianen lopen hier in klederdracht, heel gewoon, vrouwen wel te verstaan. Kinderen op de rug gebonden, de borst gevend in de bus of langs de weg, heel natuurlijk. Het is hier koud ook, het ene moment loop je in T-shirt, het andere moment waait het, is het koud en trek ik trui en jas aan. Het klimaat speelt me ook parten: ben snel buiten adem, ijle lucht hier op 2900 meter hoogte.
Maar de echte indrukken van het leven hier kan ik niet zogauw beschrijven maar ik probeer. Er wonen hier indigenas (oorspronkelijke bevolking) en mestiezen (kruising van indianen en de vroegere spanjaarden die Ecuador ontdekten). Mestiezen wonen in de steden en de indigenas in de "campos" in de bergen. De laatste leven in pure armoede, hutjes of betonnen huisjes in het veld. Honden die van niemand zijn lopen overal, de meesten hebben een koe of enkele varkens en geen werk. Er wordt wat op het land verbouwd, mais en een soort bieten waarvan ze elke dag eten. Kippen lopen hier ook rond maar alle vlees of beesten dienen niet om te eten maar om te verkopen. Geld wordt dan gebruikt voor de school, de bus, en misbruikt door de mannen om drank en of drugs te kopen. Ze zijn erg wantrouwig naar vreemden, maar omdat we met ecassef aankomen niet, ze vertrouwen Jean en Ria helemaal, die hebben hier ook al bewezen dat ze alles maar dan ook alles doen om hun leven wat structuur te geven en ze vooruit te helpen.
Deze week heb ik verkend samen met Ria, vele gesprekken gehad en de school en de comunidad bezocht. Morgen ga ik met Angelica, een stagaire die voor onderwijzeres leert, zaden kopen om groenten en planten te zaaien. Maandag begint mñ werk echt, en moet tegen dan nog VEEEL op mn spaans studeren. Zondag kan ik mee naar een feest met optochten met paarden enz omdat enkele gemeenten samen hun 100-jarig bestaan vieren, ben benieuwd!
Tot hetvolgende verslag, hopelijk met foto's dan.

Subsidiering project Honduras

2008-09-01T13:23:00.004-06:00

Dat er veel papierenwerk bij kwam kijken wist ik al, Ik hoopte alle nodige formulueren ingeleverd te hebben voor het schooljaar begon. Niet dus: men verleent geen subsidies aan individuele personen maar wel als diegene aangesloten is bij een plaatselijke (Limburgse) VZW. Hopelijk kan de VZW-Kiewit of de VZW-Stijn me onderschrijven. Ook is er nog heel wat verantwoordeing van de gevraagde sponsorgelden nodig alsook een duidelijke verifiering van de ngo Solidaridad en stuurt men die vanuit Honduras snel op!

De respons om medicatie te verzamelen overtreft alle verwachtingen! Dozen en zakken verzorgingsmateriaal en medicatie staan hier te wachten om verpakt en meegenomen te worden. hopelijk kan ik alles meennemen. Heel veel dank aan apotheker Dochez en aan dokter Fransen uit Bolderberg.

Sponsorloop BuSO St. Gerardus: opbrengst!

2008-07-30T05:30:00.002-06:00

Voor iedereen die het nog niet wist: de sponsorloop van de leerlingen van het BuSO St Gerardus haalden samen het niet-te-geloven bedrag van 1950 euro op! Zoveel is er echt nog nooit bijeengerold-gefietst-en gelopen! Proficiat aan alle leerlingen, medewerkers en vooral de gulle sponsors! Dit bedrag zal zeker goed gebruikt worden in het schooltje van Otavalo in Ecuador. Als ik ter plekke ben zal ik zeker de foto's op deze site zetten om te laten zien waarvoor het geld gebruikt wordt. Nu ik weer wat meer tijd heb in de maand augustus moet er nog heel veel gebeuren: practische voorbereidingen, extra spaans bijleren, verschillende instanties schrijven ivm mogelijke subsidies enz...Nog 70 dagen aftellen....
27-07-2008 om 21:47 geschreven door marijke

Sponsoring!

2008-07-30T05:26:00.004-06:00

Natuurlijk wil ik noch in Ecuador, noch in Honduras aankomen met lege handen! Tot nu toe heb ik al heel wat centen en materiaal kunnen verzamelen. De jaarlijkse sponsortocht van de leerlingen van St.Gerardus stond in het teken van Ecuador. Ze rolden, fietsten en liepen ten voordele van Ecassef. De totale opbrengst is nog niet helemaal bekend, maar ik verwacht toch enkele honderde euro's! Alvast bedankt aan alle leerlingen, leerkrachten en opvoedend en therapeutisch personeel alsook de gulle sponsors!Gisteren kreeg ik bericht van BLOSO dat er een pakket sportmateriaal klaarligt voor de school in Otavalo. Nu nog kijken hoe we dat ter plekke krijgen.Ook de stad Hasselt laat van zich horen: ik heb een aanvraag gedaan voor het project "Lenca-cultuur" in Honduras en als we een donatie krijgen zullen we dat op het eind van 2008 te horen krijgen, maar ik heb wel goede hoop. Dankzij Lieve gelders en Toon Hermans kreeg ik de tip om subsidie aan te vragen voor een project in een ontwikkelingsland. Bewoners van Hasselt maken kans op zulke subsidie als ze voldoen aan alle voorwaarden die men stelt. Hopen maar...Langs deze weg laat ik ook weten dat er mogelijkheid is om een schoolkind uit Otavalo (Ecuador) te adopteren. Als je daadwerkelijk een schoolkind wil "adopteren" kan dat door jaarlijks 250 euro te storten aan Ecassef. Hiermee krijgt een kind in Ecuador de kans om onderwijs te volgen en worden boeken, inschrijvingsgeld en uniform betaald. Voor meer info ga naar http://ecassef.waarbenjij.nu/reisverhalen/ecassef/Ecuador/Noodkas+e Indien je de site niet vindt, contacteer mij gerust, ik ben nu nog steeds in België!
18-06-2008 om 20:43 geschreven door marijke

De projecten in Ecuador en Honduras

2008-07-30T05:24:00.002-06:00

Gelukkig vond Roger op het net een interessant project nadat Caras Alegres uit Guatemala wat tegenviel. Op http://www.ecassef.net/ vonden we de nodige informatie en mailadressen van Jean en Ria, vrijwilligers die al een 10-tal jaren verblijven tussen de indianen in het Andesgebergte (zo'n 80 km boven de hoofdstad Quito). Na een mailtje kregen we direct een hartelijk welkom toegestuurd en de trein was vertrokken!Het gaat om een lokaal project ter ondersteuning van het verbeteren van leefomstandigheden van de plaatselijke bevolking. Deze indianen werden tot een 15-tal jaren nog beschouwd als halve wilden die geen toegang hadden tot vervoer, en officiele instanties. Ze leven van wat landbouw en beredderen zichzelf met zeer weinig middelen en te weinig onderwijs voor de kinderen en volwassenen. Dankzij de inspanningen van Jean en Ria komt er nu stilaan wat structuur in hun bestaan. De mensen worden gestimuleerd om met eigen inspanningen deel te nemen aan de plaatselijke economie door verkoop van artisanale zelfgefabriceerde sieraden, groentenkweek en -verkoop, enz...Heel graag wil ik daar deelnemen aan het kweken van planten, groenten en fruit, een kippenproject en ook het leren evenwichtig samenstellen van maaltijden in de dorpsschool. Misschien kan ik ter plaatse met mijn onderwijservaring nog andere dingen aanbrengen als er interesse voor is.Als ik daar enkele maanden meegedraaid heb ga ik verder naar Honduras waar ik, na een gelukkig toeval, de technieken van de "Lenca-cultuur" in keramieken gebruiksvoorwerpen en kunstvoorwerpen mag gaan aanleren en daarna verder aanleren bij de vrouwengroep die geleid wordt door Cayetano (levensgezel van Mathilde D'Hondt die daar de projecten van Broederlijk Delen coördineert). De verdere afspraken moeten nog gemaakt worden en zullen ook afhangen van de beloofde subsidie van de stad Hasselt. Als het project goedgekeurd wordt door de stad krijg ik eind december (pas!) een som geld die zal dienen om het project te steunen. Laat ons hopen!Reacties en meer (bruikbare) ideeën zijn altijd welkom!
14-06-2008 om 20:23 geschreven door marijke